kitapları en güzel günlerini demek bensiz yaşadın   renkler

Gülkurusu

Edibe’nin, kızı Koza’ya, çocukken doğum gününde hediye ettiği ancak Koza’nın bir kere bile giymediği, Paris’ten annesine yazdığı mektupların birinde annesini sevindirmek ümidiyle üzerinde olduğunu söylediği pantolonun rengi.

Yirmi yedi yıl sonra döndüğü anne evinde, annesinin Koza için hazırladığı ve tüm aileyi biraraya topladığı akşamyemeğine Koza’nın giydiği pantolonun rengi.

Yemeğe gelirken Koza’nın annesine getirdiği karanfiller de gülkurusudur.

Koza’nın sofraya döktüğü acılı ezme, masa örtüsü üzerinde zaman içinde gülkurusuna dönüşecektir.

Çocukken Koza’nın ateşlendiği bir sonbahar günü, Korkmaz, Koza’nın ateşine bakarken, Koza’nın üzerinde incecik bir battaniye vardır; rengi elbette gülkurusudur.



Yeşil

Koza’nın çocukluk ayakkabısının, nam-ı diğer Alis’in ayakkabısının rengi.

Koza’nın yirmi üç yaşına kadar siyah ve kahve dışında giyebildiği tek renk olan yeşil ayrıca İhsan’ın ve Koza’nın gözlerinin rengidir.



Mürdümeriği

Haziran’ın en sevdiği renk. Annesi (Neşe) ve babasıyla (Hicaz) hayalini kurdukları Mürdümiye şehrine adını ve kişiliğini veren renk.



Sarı

Anne evinin salon duvarının rengi.

Edibe’nin ve büyük oğlu Korkmaz’ın saçlarının rengi.



Lacivert

Aile fotoğrafında, İhsan’ın üzerindeki fitilli kadife ceketin rengi. Edibe’nin İhsan’a en yakıştırdığı renk.



Eflatun

Aile fotoğrafında, Edibe’nin üzerindeki hamile tulumunun rengi.



Kırmızı

Edibe’nin bir dans gösterisi sonrasında, Korkmaz’ın kulise gelip annesine o bir ömür unutamayacağı sözü söylerken uzattığı karanfillerin rengi.

Edibe’nin de Koza’nın da pek yanaşmadığı renk.